Over het aanbod op Broadway (of: het stuk dat eerst gepubliceerd werd zonder titel, zo moe was ik)

Van de eerste lesbische protagonist naar een spons in een ananas.

Het is vijf voor twaalf, dinsdagnacht als ik dit typ, maar ik had ein-de-lijk weer inspiratie en zin en tijd na de start van mijn nieuwe opleiding. Die, for the record, fucking leuk is, maar wel tijdrovend. Het stukje van vandaag gaat over iets waar ik het totaal niet mee eens ben.
Namelijk: Het aanbod van het theaterseizoen op Broadway.

Begrijp me niet verkeerd, Hamilton is een prachtige show en ik ben er dol op, maar het is niet de enige show die op Broadway staat. Helaas schijnen veel mensen dit wél te denken. Hierdoor wordt er veel minder aandacht geschonken aan andere, net zo goede voorstellingen, die daardoor – I kid you not – gewoon moeten sluiten na vier weken op Broadway. Het is echt Hamilton dit, Hamilton dat. Als je kijkt naar afgelopen Tony Awards, lijkt dat net ‘de Hamilton show’. Zonde, zonde, zonde.

Goed. Shows houden er dus mee op. Maar wat komt er dan voor die shows in de plaats? We gaan het even hebben over twee van deze voorstellingen.
De eerste is altijd lastig. Cats. Daar zijn de meningen erg over verdeeld. Zo zegt Martijn Vogel “Je gaat kijken naar een stel katten op een vuilnisbelt. Die dragen dan hele lelijke pakjes, lelijke schmink en dan gaan ze liedjes zingen over een bal dat één keer per jaar plaatsvindt.”1
En veel mensen delen zijn mening. Zelf heb ik Cats nooit gezien dus oordelen kan ik niet, maar de pakjes vind ik eng en Memory vind ik een prachtig nummer. Maar waarom Cats dan in revival gaat terwijl Fun Home, een prachtige LGBT-musical, sluit, dat kan ik niet begrijpen.

Afbeeldingsresultaat voor spongebob musical
Spongebob the Musical (Joan Marcus)

De tweede voorstelling die op Broadway gaat spelen is een nog mooier verhaal. Een familiemusical.
Over Spongebob Squarepants. Je weet wel, die gele spons die in een ananas woont en vrienden is met een zeester en een eekhoorn.
Ik kan wel janken. Wie heeft ooit bedacht dat Broadway een Spongebob musical nodig heeft? Tuurlijk kan dat leuk zijn voor kinderen, maar zijn kinderen van 12 jaar en jonger echt wat New York nodig denkt te hebben voor succes? Ik denk dat ik even van een klif ga springen.

Ach ja. Misschien moet ik gewoon minder zeuren (volgens mij begint ‘zeiken en zeuren’ een terugkerend thema te worden op mijn blog). Als iemand van jullie naar Spongebob gaat, laat je me dan even weten hoe het was? Alvast bedankt.

1 Bron: Musical 2.0

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s