TWEELUIK: De Parade (1)

De Parade staat van 12 tot 28 augustus in Amsterdam. Eerder stonden ze al in Utrecht, Den Haag en Rotterdam. Er staan tientallen verschillende korte voorstellingen van theatermakers en theatergezelschappen.

Hoewel het een theaterfestival is, komen veel Amsterdamse jongeren voor de gezellige sfeer die er hangt, de zweefmolen en de alcohol. Dat is niet per sé erg, maar wel zonde. De voorstellingen op de parade zitten namelijk tussen de twee en tien euro- enorm goedkoop, dus.

Club Gewalt is een gezelschap bestaande uit acht mensen. Op de parade heb ik gekeken naar drie van hen: Amir Vahidi, Dook van Dijck en en Robbert Klein speelden de voorstelling ‘W.O.M.B 13:32’.
Ik zit al een volle minuut naar het knipperende streepje op mijn word document te kijken (je weet wel, die aangeeft waar je aan het typen bent), maar ik ben er nog niet over uit hoe ik op ga schrijven waar deze voorstelling over ging. Tsja- wat de naam al zegt, de baarmoeder. Want daar speelt de voorstelling zich af (echt? Ja, echt). Maar dat zegt niet genoeg.

(foto: http://www.clubgewalt.nl

Toen we een kaartje hadden gekocht, kregen we een koptelefoon in onze handen gedrukt.
‘Je moet iets meer daar staan, ander stoort-ie.’
En toen stonden we daar, koptelefoon op, te dansen met de rest van het publiek en de acteurs. Een soort silent disco.
Even later begon de voorstelling. We liepen – nog steeds met de koptelefoon op -een kleine, donkere ruimte binnen, waar in drie hoeken de drie acteurs stonden. Een kwartier lang hebben we genoten van intens, bijzonder muziektheater. We werden als publiek erg bij de voorstelling betrokken (‘Zeg woopwoop!’ ‘woopwoop!’ ‘Zeg Club Gewalt!’ ‘Club Gewalt!’) wat ik altijd een groot pluspunt vind, zeker bij kleinere voorstellingen.
Tsja. Echt beschrijven wat deze voorstelling was vind ik echt heel moeilijk. Je zat met zijn allen in de baarmoeder, en op een poëtische manier, gecombineerd met muziek, werd er op een bijzondere manier hierover – en over het leven erna – gesproken.

Het was erg intens, en fucking gaaf. Als je bedenkt dat het maar vier euro kostte, klinkt het voor mij als het ideale kwartier: goed theater, goede muziek en knappe mannen. Ik zou willen zeggen dat het jammer was dat het maar een kwartier duurde, maar dat was juist precies goed.

Vier van de vijf sterren!!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s