Waarom ik (en zoveel anderen) terug blijven komen bij Soldaat van Oranje – de Musical?

Gisteravond ben ik voor de – jawel – vierde keer naar Soldaat van Oranje – de Musical gegaan. En wederom heb ik gehuild, gelachen, is mijn hart in duizend stukjes gebroken, en weer gemaakt. Een groot deel van mijn omgeving – bless jullie – snapt het niet.
‘Je kent het verhaal toch al?’
‘Je… hoeveelste keer?’
‘Alweer?!’
En I don’t blame them. Want geen van hen is er een keer naartoe geweest. En het maakt niet uit met hoeveel bezoekers je spreekt, hoeveel recensies je leest, het komt nooit zelfs maar dichtbij de sensatie.

Waarom ik terug blijf komen heeft vier factoren:

  • Het decor
  • De liedjes
  • Het verhaal
  • De acteurs

Het decor.
Het decor is misschien wel dat waar Soldaat van Oranje – de Musical het bekendst van is. Een echte zee, een duin, een dakota (zo’n cool vliegtuig), er rijden brommers rond en vooral: het publiek draait rond. En ja, lieve allemaal, het is écht zo indrukwekkend. Niet zozeer het feit dat je ronddraait, maar dat je van locatie naar locatie, van scene naar scene, van ene heftige emotie naar de andere gebracht wordt. Je zit er echt ín, in plaats van dat je ergens naar kijkt. Het is zo’n uniek gevoel als je op die schijf ronddraait, één keer is niet genoeg.

De liedjes.
Ik heb de CD van Soldaat van Oranje. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik geen liedje van Soldaat van Oranje luister. Want ze zijn zo goed. Zomaar wat flarden:
“Pas op dat je je niet in je kogels verslikt”, “De heldere ster die jou naar mij toe heeft gebracht, straalt nog maar zacht het licht waarop ik wacht”, “Kijk, een lucht vol rook en vuur, een land dat naar de donder gaat”. En dit zijn er nog maar een paar. De Engelse teksten zijn geschreven door Pamela Phillips Oland, de Nederlandse bewerking door Frans van Deursen en de muziek is geschreven door Tom Harriman. I owe them my life.

Het verhaal.
Wéér een oorlogsverhaal? Of er daar al genoeg van zijn, daar heeft iedereen een mening over (maar het feitelijke antwoord is nee, dat zijn er niet). Maar Soldaat van Oranje is geen ‘oorlogsverhaal’ in die zin van het woord. Het is een verhaal over Erik en zijn vriendengroep in de oorlog, die daardoor gedwongen worden keuzes te maken.
Het is ingrijpend en emotioneel, en mensen gaan waarschijnlijk denken dat ik het allemaal wat dramatiseer om dit artikel beter over te laten komen, maar ik ben helemaal serieus als ik zeg dat ik minstens zeven keer heb gehuild. En dan bedoel ik huilen. Niet snikken. Ja, echt.
Iedereen herkent zich wel in één of meerdere leden van de vriendengroep. Die groep jongens en meisjes, die zo herkenbaar zijn, zorgen ervoor dat je na gaat denken. Wat zóu ik nou eigenlijk doen? Ik weet het antwoord nog niet, en betwijfel of ik er anytime soon achter zal komen (waarschijnlijk niet).

13550966_665365396944078_732630923_n
In een bootje, in een daadwerkelijke zee, proberen ze naar Engeland te varen. Foto: http://www.Soldaatvanoranje.nl

De acteurs.
De voorstelling speelt nu al bijna zes jaar. Ik hoop dat de lezers van mijn blog intelligent genoeg zijn om te begrijpen dat het niet zo is dat dezelfde acteurs al zes jaar dezelfde rol spelen (sorry als je dacht dat dat wel zo was, please ga niet weg).
Elke keer als er een nieuwe acteur speelt, wil ik zijn/haar invulling van de rol zien. Of, ik ben zo enthousiast over iemand in een bepaalde rol dat ik diegene keer op keer wil zien (lees: Sjoerd Spruijt als Bram. Geen. Woorden.). De acteurs maken deze voorstelling het pareltje dat hij is. Ik ben verliefd op elk lid van de huidige cast en het doet me fysiek pijn om een groot deel van hen te zien gaan 31 juli. Desondanks weet ik zeker dat ook nu weer eersteklas acteurs ze op zullen volgen en in mijn hoofd heb ik mijn volgende bezoek al helemaal gepland om alle nieuwe invullingen van de rollen te zien.

Het kan zijn dat ik nu overkom als een Soldaat van Oranje-geobsedeerde. En hoe graag ik ook tegen jullie in zou willen gaan, dat kan ik niet. Soldaat van Oranje heeft mijn hart veroverd.
Als je verliefd bent, wil je 24/7 bij je partner zijn. Ik ben stapelverliefd op Soldaat van Oranje – de Musical. Misschien begrijp je nu mijn heftige emotie. Maar misschien ook niet. En dat is prima. Zolang ik maar nog twintig keer kan gaan.

Môge!

Yuki

ps. Wil je weten wat ik van mijn eerdere bezoeken vond? Check cast X hier en cast XI hier!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s